Wednesday, March 11, 2015

പാചകമെന്ന മഹാപ്രതിഭാസം!

അതിവിചിത്രമായ ടേസ്റ്റ്ബഡ്സുകളോടെ ജനിച്ച വ്യക്തിയാണ് മി.ശിവകുമാർ. അതിന്റെ പരിണിതഫലങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുപ്പതു വയസ്സു വരെ അമ്മയും അതിനുശേഷം ഈ പാവം ഞാനും അനുഭവിയ്ക്കുന്നു. വാട്ട് റ്റു ഡു, അനുഭവിച്ചല്ലെ പറ്റു. അമ്മയുടെ അനുഭവം വച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചെറുപ്പകാലം തൊട്ട് ഈ ടെയിസ്റ്റ് ബഡ്സ് അമ്മയ്ക്കൊരു പ്രശ്നായിരുന്നു. അൽപ്പമേ കഴിയ്ക്കു, പക്ഷെ അതിന് ഭയങ്കര ടെയിസ്റ്റ് വേണം. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് വലതുകാൽ വച്ച് വന്നപ്പോൾ എന്നെക്കാത്ത് ഇത്ര ഭീകരമായ പരീക്ഷണം ഉണ്ടെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞില്ല. അന്ന് ആക്രാന്തമില്ലാത്തോണ്ട് ഒരു തീറ്റപ്രാന്തനെ വേണമെന്ന ഡിമാന്റ് വയ്ക്കാൻ മറന്നു പോയി. 

എന്റമ്മ എനിക്കുവേണ്ടി ഒരു മുൻകൂർ ജാമ്യമെടുത്തിരുന്നു കല്യാണത്തിനു മുന്നേ. ഒരു വഹ വെയ്ക്കാനറിയില്ലാന്ന് അമ്മായിയമ്മോട് പറഞ്ഞ് കൊട്ത്ത്. അതുകൊണ്ട് അമ്മായിയമ്മ പുള്ളിക്കാരീടെ റെസിപ്പീസ് എല്ലാം ക്ഷമയോടെ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചെടുത്ത്. കുറച്ച് നാശനഷ്ടങ്ങൾ അമ്മയ്ക്ക് വരുത്തിവച്ചെങ്കിലും ഞാൻ പാചക കലയിൽ ബഹുദൂരം മുന്നേറി. വരുത്തിവച്ച നാശനഷ്ടങ്ങൾ, രണ്ട് കിലോ വെളിച്ചെണ്ണ തൂകിക്കളഞ്ഞതും ഒരു കിലോ മുളകുപൊടിച്ചത് കുപ്പിയോടെ താഴെയിട്ടതും നാലുകിലോ പഞ്ചാര ബക്കറ്റിന്റെ അടപ്പിൽ പിടിച്ചെടുത്തപ്പോൽ നിലത്തുപോയതുമായ ചീളു കേസുകൾ. പിന്നൊരു മൂന്നു മൺചട്ടി പൊട്ടിച്ച പെറ്റിക്കേസുകൾ. "സാരമില്ല മക്കളേ" ന്ന് ഇവർക്കെങ്ങനെ പറയാൻ പറ്റണ്ന്ന് ഞാൻ അന്തംവിട്ട് നിന്ന്. 
എന്റമ്മയാരുന്നേൽ ചൂലെടുത്ത് വീക്കിയേനെ.

ഏകദേശം ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞു. അമ്മയുടെ പാചകറാണി ടെസ്റ്റുകൾ ഞാൻ പാസ്സായി. അസ്സൽ തിരുവനന്തപുരം പാചകം. അങ്ങനെ പാചകമെന്ന -ശിവനു വേണ്ടി പ്രത്യേകിച്ച്- ആ ജൂനിയർ മാൻഡ്രേക്കിനെ അമ്മ എനിക്ക് കൈമാറി.അമ്മ രക്ഷപെട്ട് ഞാൻ പെട്ട്.

 പഠിച്ചാപ്പിന്നെ പഠിച്ചതുപോലെ ചെയ്യുക എന്നൊന്ന് എന്റെ നിഘണ്ടൂലില്ല സോ ഞാൻ മോഡിഫിക്കേഷൻസ് ആരംഭിച്ചു. അമ്മായിയമ്മയും അനിയന്മാരും എനിക്ക് ജയ് വിളിച്ച് തുടങ്ങി.
പക്ഷെ എന്റെ കെട്ടിയോനെന്ന വിചിത്രമായ ടെയിസ്റ്റ് ബഡ്സുള്ള മനുഷ്യൻ അതിനെയെല്ലാ പുറംകാലുകൊണ്ട് തട്ടിയെറിഞ്ഞ്. അവർക്കൊന്നും ടെയിസ്റ്റ് സെൻസില്ലെന്ന് അവരെ അപമാനിക്കേമ്മ് ചെയ്തു. എക്സ് പട്ടാളം അമ്മായിയച്ഛനു പിന്നെ രുചിയേക്കാൾ പ്രധാനം സമയമായിരുന്നതോണ്ട് അങ്ങേരു വയലന്റാകുന്നത് ഭക്ഷണ സമയം ഒരു സെക്കന്റ് മുന്നോട്ട് ചലിച്ചാൽ മാത്രമാണ്. അതോണ്ട് അലാറം വച്ചാണ് ഞങ്ങൾ കുക്ക് ചെയ്യുന്നത്. ഒരു സെക്കന്റ് തെറ്റിയാൽ , രണ്ട് പേരുണ്ടായിട്ടും ഇവിടെ ഒന്നും സമയത്തിനു നടക്കൂല്ലേന്നൊരു ഗർജ്ജ്നം കേൾക്കാം.

ഞങ്ങളൊറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ എങ്ങനേലും ഒപ്പിയ്ക്കാൻ ഞാനും ശ്രമിച്ച് തുടങ്ങി. കാരണം എന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ ഇവിടെ അമ്മേം അനിയന്മാരുമ് ഇല്ലല്ലോ.
പാവം കെട്ടിയോൻ , ഒത്താലൊത്തു എന്ന എന്റെ പാചകകലയിൽ പെട്ട് പലപ്പോഴും പട്ടിണിയായി. മാൻഡ്രേക്കിനെ കൈയ്യീന്ന് വിട്ടതോടെ കെട്ടിയോൻ അമ്മയുടെ പാചകത്തെ പുകഴ്ത്തുന്നതും കേൾക്കേണ്ടി വന്നെനിയ്ക്ക്. ഈ മാൻഡ്രേക്കിനെ കൈമാറാൻ അങ്ങേരെ വേണങ്കിൽ ഒന്നൂടി കെട്ടിയ്ക്കാംന്നൊരവസ്ഥേൽ വരെ ഞാനെത്തി. പക്ഷെ എന്ത് ചെയ്യാം കർത്താവു പോലും ഒരു കുരിശേ ചുമന്നുള്ളൂന്ന് പറഞ്ഞ് അങ്ങേരതിനെ തള്ളിക്കളഞ്ഞ്. ഒടുവിൽ അങ്ങേരൊരു കാര്യം തീരുമാനിച്ച്, എന്നെ അങ്ങേരുടെ വേർഷൻ പാചകം പഠിപ്പിയ്ക്കാൻ. അതും ഞാൻ പഠിച്ചു. ഇപ്പോൾ സവാള വഴറ്റുന്നത് സ്റ്റോപ്പ് വാച്ച് വച്ചാണ്. പിന്നെ തൊട്ടും മണത്തും ഗുണിച്ചും ഹരിച്ചുമെല്ലം പാകം നോക്കണം. അങ്ങനെ ഒരു വിധം ഒപ്പിച്ചോണ്ടിരിയ്ക്കണ്.
ഈ പോസ്റ്റിന്റെ പ്രചോദനം: ഇന്നലത്തെ നത്തോലിക്കറിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അമ്മ വയ്ക്കുമ്പോലുള്ള മഞ്ഞളിട്ട കപ്പയും വൻവിജയമാരുന്നെന്ന് അങ്ങേര് സർട്ടിഫൈ ചെയ്ത്

2 comments: